Deterdženti za opštu i profesionalnu upotrebu – ključne razlike

Često pišem o deterdžentima, ali danas želim da skrenem pažnju na razlike između deterdženata za opštu i profesionalnu upotrebu.

Razlike nisu samo u jačini formule ili načinu primjene, postoje i različiti regulatorni zahtjevi za ove dvije grupe proizvoda. Različiti korisnici uslovljavaju vrstu informacija koje im je potrebno pružiti na etiketi, uputstvu i drugim dokumentima.

Smatra se da korisnici u domaćinstvu nemaju posebna stručna znanja i prvenstveno se oslanjaju na etiketu proizvoda. Profesionalni korisnici treba da posjeduju određeni nivo obuke i razumijevanja hemijskih rizika, a ključne informacije dobijaju iz bezbjednosno/sigurnosno-tehničkog lista (BTL/STL) i tehničkog uputstva.

Ali krenimo redom, od pregleda propisa.

1. Definicije i regulatorni kontekst

Prema definiciji, „deterdžent označava supstancu ili smješu koja sadrži sapune, odnosno druge surfaktante i koristi se za pranje i čišćenje“.

Takođe, definisano je da „deterdžent za industrijsku i institucionalnu upotrebu predstavlja deterdžent namijenjen za pranje i čišćenje izvan domaćinstva, a koje izvode specijalizovana lica upotrebom specifičnih proizvoda“.

Iz navedenog možemo zaključiti da je deterdžent za opštu upotrebu namijenjen krajnjim potrošačima koji nisu obučeni, koji deterdžent koriste u domaćinstvu, i kupuju ga u maloprodaji.

Profesionalni deterdženti koriste se u industriji, ugostiteljstvu, zdravstvu ili servisnim djelatnostima, koriste ih obučena lica primjenom odgovarajuće opreme i lične zaštitne opreme.

2. Obilježavanje deterdženata

Na deterdžente se, kao i na sve hemijske proizvode, primjenjuju opšta pravila za obilježavanje hemikalija, ali važe i dodatni zahtjevi.

Deterdženti za opštu upotrebu moraju imati jasno deklarisan sastav deterdženta, a navode se sastojci koji su prisutni u koncentraciji većoj od 0,2%. Sastojci se navode po kategorijama (surfaktanti, fosfati, mirisne supstance, konzervansi…) i u sljedećim propisanim rasponima koncentracija:

·        manje od 5%,

·        od 5% do 15%,

·        od 15% do 30%,

·        30% i više.

Posebna pravila važe za navođenje konzervanasa i alergenih mirisnih supstanci, a sve detalje možete pronaći u ovom blogu. Ovako grupisani sastojci moraju biti navedeni i u BTL/STL za deterdžent za opštu upotrebu.

Za profesionalne deterdžente ova pravila ne važe, dovoljno je navođenje opasnih sastojaka prema propisima o klasifikaciji i obilježavanju hemikalija.

3. Lista podataka o sastavu

Lista podataka o sastavu je dokument koji sadrži podatke koji se moraju pružiti na uvid medicinskom osoblju, odnosno nadležnom organu. Propisi o deterdžentima detaljno propisuju sadržaj Liste podataka o sastavu, a ranije sam pisala o tome na šta treba obratiti pažnju prilikom izrade ovog dokumenta.

Ovaj dokument obavezan je samo za deterdžent za opštu potrebu. On nije potreban za profesionalne deterdžente jer se podrazumijeva da je adekvatan nivo podataka dostavljen kroz BTL/STL koji se dostavlja profesionalnim korisnicima.

4. Uputstvo za upotrebu

Kod deterdženata za široku potrošnju, proizvođač mora jasno navesti na etiketi uputstvo za upotrebu. Detaljne preporuke za doziranje moraju biti navedene na etiketi deterdženata za pranje veša i deterdženata za mašinsko pranje posuđa.

Uputstvo za profesionalne deterdžente može biti navedeno u pratećem tehničkom listu ili uputstvu, dok je doziranje često uslovljeno opremom koja se koristi prilikom primjene deterdženata.

Zaključak

Suštinska razlika između deterdženata za opštu i profesionalnu upotrebu leži u regulatornom pristupu komunikaciji rizika. Za deterdžente za opštu upotrebu ključni podaci moraju biti navedeni na etiketi, dok se za profesionalne deterdžente više koriste dodatni tehnički dokumenti.

Ako imate neka specifična pitanja o deterdžentima, pišite mi na nina.pajovic@bens-consulting.eu.